Geri dönmek güzel sana...

Yazmak...

Sayfalarca, saatlerce yazmak..

Ne zamandır yazmıyorum

Neden diye sorma,

Ben de bilmiyorum..

Ya da biliyorum da,

Söyleyemiyorum.

Hayat mı?

Hayat güzel

Hayat garip

Hayat zor

Hayat derin

Bir bakıyorsun, bambaşka bir dünyadasın

Bir bakıyorsun, bir başkasında..

İnsanoğlu ne ilginç.. Neye odaklansa, o küçük dünyada yaşıyor.. 

Ben mi?

Ben hep başka dünyalarda..

Iyimser ve Karamsar

İyimser olduğum söylenir.. Doğrudur da.. Belki de o yüzdendir ki ufacık bile karamsarlığa kapıldığım günlerde hemen farkedilir beden dilimden, ses tonumdan. Kendimi sorguladım karamsar olduğumda nasıl kurtarırım diye çok.. Çünkü ufacık can sıkıntısı bile optimist olmaya alışmış bir insanda hem kendine, hem çevresine fazlasıyla rahatsızlık ve şaşkınlık veriyor..

Sonra düşündüm; aslında iyimserler ve karamsarlar arasında tercih yapmamız gerekmez. Onlara ihtiyacımz var çünkü.. Her ikisine de.. İyimserler uçağı icad ettiler, Karamsarlar paraşütü..
Ve benimde zaman zaman ikisi de olmam gerekiyor.. Uçağa da paraşüte de ihtiyacım var zira...

Be My Runaway Love

Math Professor John Nash mentioned his wife in his Nobel prize speech:
"You are the answer to all my questions!.."

This is the answer I would wait to hear from my beloved! The difference between living life and leading it is more than just semantics.. The key is to always know that every passing minute, is another chance to turn it all around...

 

BE MY RUNAWAY LOVE!!

Ah Felek Yordun Beni!

http://fizy.com/#s/3fmu0o

İnsanın yaşadıklarının üzerinde bıraktığı izlerden en kötüsü korkularıdır. Her bir yaşanmışlık bir tecrübe getirir evet. Ama "tecrübeli" sayılmak için ne kadar tecrübelenmek gerekir? Zaman geçmesi yeterli midir, yoksa zamanın değil yaşadıklarının mı rolü büyüktür tecrübelenme levelında? Zaman armutları olgunlaştırır, insanları değil.. Peki ne kadar tecrübe insanı olgunlaştırmaya yeter??

Yaşadıklarından bir ders çıkarmadıkça, aynı döngüyü tekrar tekrar yaşar insan karma felsefesine göre.. Bu yüzdendir ki Farkındalık yaşamımda en çok çabaladığım olgudur.. Farkında yaşıyım, ders alıyım ki; boşa gitmesin yaşanmışlıklar ve tecrübeleniyim. Tecrübeleniyim ki aynı döngüyü tekrar yaşamıyım.. Ne kadar başarılı olduğum kendimi içine soktuğum durumlar düşünülürse baya bi tartışmaya açık :)

 

 

 24 yaşımdayım, ve bu yaşıma kadar hiç korkusuz yaşadım ben hep.. Ne istiyosam onu yaşadım, neyin doğruluğuna inandıysam arkasından gittim, her zaman her seçimimi de kendim yaptım.. Başardığım, başaramadığım herşeyin tek sorumlusu ben oldum ve tüm bunların yükünü de kendi omuzlarımda taşıdım.. Belki de korkusuz olmamak gerekiyordu? Daha temkinli daha emin adımlarla ilerlemek.. Bunu mu göstermek istedi tanrı bana? 2012'ye dönüp baktığımda; yanlış kararlarımı dizsem burdan Bodrum'a yol olur derecesinde.. Bende bıraktığı en büyük izi de korku sanırım..

 

Hislerimden korkuyorum.. daha da çok hissettireceklerimden.. Yakınlaşmaya korkuyorum.. ama uzak durmaya da..

"We met for a reason.. Either you're a blessing, or a lesson.."

 

Cesaretimi yeniden bulmam dileğiyle... 

 

Beni Öyle Bir Yalana Inandır Ki, Ömrümce Sürsün Doğruluğu...

“Ben yalan söylemeyi hiç sevmem. Bana karşı da dürüst olursan sevinirim”

Ne kadar da çok kez duyuyoruz bu cümleyi.. Birden okunduğunda inanılmaz tanıdık gelmesi bundan.. Bu hayatta en sık duyduğun 100 cümle içine bile girer bu cümle belki de.. Öylesine popüler, öylesine herkesin ağzına sakız olmuş durumda...

Bu cümle hayatımda duyduğum en yalan cümlelerden biri! Ancak tahmin edilenin aksine, bence cümlenin yalan olan kısmı ilk kısmı değil.. Asıl 2. kısım benim takıldığım nokta..

Kimse sonsuz dürüstlük istemez! "Bana dürüst ol" cümlesindeki gizli mesaj; "Bana benim duymaktan mutlu olacağım ve dürüst olduğun cümlelerle gel"dir aslında.. Hiçbirimiz tüm çıplaklığıyla her doğruyu duymaya hazır değilizdir.. Evet, kimse yalanlarla kurulu bir dünya istemez, orası net. Ama cehalet mutluluktur cümlesinin gerçekliği de bazen hafife alınamayacak kadar baskın doğrusu..

Karşımızdakilerin %100 dürüstlükle bize yaklaştıkları bir hayat düşünsenize.. Bir saniye olsun düşünün, karşılaştığınız her insanın sizinle ilgili akıllarından geçen düşünceleri en berrak haliyle size sunduğunu.. Gerçekten bunun sizi mutlu edeceğini mi düşünüyorsunuz?

Seni çirkin bulan birinin bunu sana tüm dürüstlüğüyle söylemesini ister misin mesela? Ya da o kendinden emin tavırlarda konuştuğun bir konuda "Şu anda çok cahil ve aptal konuşuyosun, google'dan öğrendiğin iki satırla kendini expert mi sandın?" deyiverse aniden biri.. O çok sevdiğin bitanecik sevgilin birden sana "Bugün tanıştığım çocuk gözüme o kadar tatlı ve sempatik geldi ki, keşke ona benzeseydin diye düşünmeden edemedim" dese..
"Giydiğin o daracık kot koca poponu iyice ortaya çıkarmış",
"Seninleyim çünkü daha iyisi karşıma çıkmadı henüz, çıktığında da ilk işim seni şutlamak olucak",
"Sevgilim beni nasıl aldatır dediğinde hani boşver üzülme senin gibisini nerden bulucak demiştim ya, küllüyen yalan. Bende sevgilinin yerinde olsam ilk fırsatta seni aldatırdım",
"İş hayatında başarılı olduğunu falan zannediyosun ama hiç bişi bildiğin yok, arkandan da herkes ne kadar aptal olduğunla dalgasını geçiyor"

Bu listeyi aslında herkes hayal gücünün, tecrübelerinin ve kendi söylediği "beyaz yalanlar" dan faydalanarak uzatabilir.. Burada önemli olan, aslında hiçbirimizin çokta dürüstlük beklemediğidir..
İnsan egosu, toplumsal değer yargıları, insan ilişkileri, etik, inanç gibi pek çok şey dürüstlüğün önünü tıkayan olgulardır..

Belki de hayat yalanlar üzerine kurulu bir tiyatro sahnesidir ama bizler bunu kabul etmeyecek kadar büyük yalancılarızdır.. Kim bilir belki de hepimizin beklediği dürüstlük, "duymayı kaldırabileceğimiz" kadarıyla sınırlıdır....

" Beni öyle bir yalana inandır ki,
  Ömrümce sürsün doğruluğu."

Asıl önemli olan, ne kadar ne ölçüde dürüst olduğun değildir bence aslında..
Önemli olan bana söylemediğin gerçekler ile, senin mutlu olup olmadığındır.. Senin benle ilgili gerçeklerin acımasız olsa bile, sen ne kadarını kabullenip sevebiliyorsun beni mesela? Eksikliklerim ya da fazlalarımla bir bütün oluşturup, koşulsuzca sınırsızlaştırabiliyor musun kendini bana?

Bana hep dürüst ol demeyeceğim o yüzden sana.. Ama bana öyle bir yalan söyle ki, ömrümüzce sürsün doğruluğu....

21.12.2012



Aylardır herkesin dilinde bir "kıyamet" lafıdır dolandı durdu.. Herkes 21 Aralık'ta kopacak kıyametten kendine bir anlam çıkardı...

Kimisi dalgasını geçti, kimisi korkusunu yaşadı..
Şirince'ye kıyametten kaçmaya giden de oldu, kıyamette neymiş gelsin; alayına giderim diyen de...
Ve işte o gün geldi çattı... 21 Aralık Türkiye saatiyle 13:10'da Foton Kuşağında sıfır çizgisine erişti Dünya..





 Tabiki pesimistlerin beklentilerinin aksine, kıyamet kopmadı.. Gözle görülür, duyulur ya da algılanır hiçbişi olmadı hatta... Ama zaten asıl önemli olan gözle göremeyeceğimiz ama içine gireceğimiz bir döngü değil miydi??

Bizden binlerce yıl önce yaşamış bir uygarlığın yazdıklarını bile, binlerce yıl sonra anlamlandıramayan bir ırk olmamız çok ironik değil mi?  Neden ironik derseniz, bunca gelişme, bunca teknolojik ilerleme, yepyeni buluşlar, kurulan deha merkezleri.. Hepsi aslında binlerce yıl önce bunların hiçbirine sahip olmayan ama sadece zihnini kullanan bir ırkın yazıtlarını bile çözmeye yetmiyor..
Onlar sadece sezgilerini kullanmışlar.. Biz ise sezgilerimiz dışında herşeyi kullanıyoruz görünen o ki....





Bazen...

Bazen rüzgarın saçımı dağıtmasına,
Yağmurun yüzümü ıslatmasına,
Birilerinin kalbimi kırmasına izin veririm...

Sonra saçımı toplarım,
Şemsiyemi açarım,
Kalbimi kapatırım.
Hepsi bu...

 

4 Haziran 2012

Bazen hayat bir email ile mutluluktan uçabilecek kadar güzelleşir.. Bazen yaşamda sahip olduklarının önemini kıymetini mükemmelliğini bir kere daha anlayabilmen için yaşam sana özel günler sunar.. İyikilerimin bütünü canım annecim.. Beni iyiki sen doğurmuşsun...

----------------------------------------------------------------------------------------------------


From: nuray
To: ezgi
Subject: CANIŞIGIMA..
Date: Mon, 4 Jun 2012 09:50:29 +0000

CANIMIN IŞIĞISIN
YAŞAMIMIN ANLAMISIN
KIZIMSIN
BEBEĞİMSİN
CANIMSIN
HERŞEYİMSİN
EVLAT,DOST,ARKADAŞ,SIRDAŞ,CANDAŞ


öYLE ÇOK ŞEYİMSİN Kİİİİ CANIM KIZIM ....BENİM KIZIM OLDUĞUN İÇİN GURURLUYUM....
TANRI BANA VEREBİLECEĞİ EN BÜYÜK ÖDÜLÜ SENİNLE VERDİ....
İYİKİLERİM HEP SANA ÇIKIYOR....

TEŞEKKÜLER ANNEM YAŞATTIĞIN HERŞEYYYYYYYYYYYY İÇİN.

23 YIL ÖNCESİ VE ŞİMDİ ...BİRAZDAN DOĞMUŞ OLUCAKSIN VE BİZE MUCİZELERİ SUNUCAKSIN 04 HAZİRAN 1988 DEN

4 HAZİRAN 2...... KADAR ..

SENİ SEVİYORUM PRENSESİMMMMM İYİKİM DAHA NİCE NİCE YAŞLAR DİLİYORUM SANA SAĞLIKLI HUZURLU MUTLU BEREKETLİ BAŞARILI HERŞEYİN ENNNNNNNNNNNNNN GÜZELİ SENİN OLSUN ANNEM.....

----------------------------------------------------------------------------------------------------------
From: ezgi
To: nuray
Subject: RE: CANIŞIGIMA..
Date: Mon, 4 Jun 2012 09:50:29 +0000


CANIM ANNECIM!!

PRENSESIM
EN KIYMETLIM
YOL ARKADASIM
GÜNÜMÜN IŞIĞI
YOL GÖSTERİCİM
BİTANECİK ANNEM, HERŞEYİM!!

Yaşamdaki en büyük şansımsın.. İyiki beni SEN doğurdun! Tanrıya hergün şükrediyorum, senin kızın olarak bu yaşama gelme şansını bana verdiği için! Sen benim yol göstericimsin. Yolumun ışığısın! Hayatta neye sahipsem, senin sayende! Ömrüm boyu hergün teşekkür etsem sana, yine az gelir!... Bana yaşattıkların, sundukların, öğrettiklerin.. Hepsi için sana binlerce kez teşekkür ederim!

Dünyadaki en kıymetlimsin! Yaşam bize ailemize tüm güzelliklerini her zaman sunsun! Sağlıkla, mutlulukla, huzurla, başarıyle ve bereketle hep birlikte tüm dilediklerimiz gerçek olsun..

HAYATTA EN BÜYÜK HEDİYE SENİN BENİM BİTANECİK ANNEM OLMAN!

SENİ ÇOK ÇOK ÇOK SEVİYORUM !!!

Ezgi

Planlarım suya düşe düşe yüzme öğrendi...

"Life is what happens to you, while you're busy making other plans" -- John Lennon

Düşünüyorum.. Düşünüyorum.. Sonra tekrar biraz daha detaylıca, farklı bir bakış açısı görmek, bulmak istercesine düşünüyorum.. Her boyutunu, her sonucunu, tüm detaylarıyla düşünmeye çalışıyorum.. Ve bu cycle'ı hayatımdaki her alan için tekrarlıyorum.. Bir kez daha bir kez daha ve bir kez daha..

Ben hep planlı bir insan oldum.. Öylesine asalak gibi yaşayanlardan olmamaya ant içmişçesine.. Şimdi öyle garip bir dönemece geldim ki, yaptığım planların her biri atlamış yüzüyolar.. Birbiriyle yarışırcasına olimpik bir havuzda en hızlı kim atlıcak yarışması yaparmışçasına.. Hemde öyle planlı bir balıklama, yada artistik bir atlayıştan ziyade, bombalama en çok suyu sıçratmak istercesine atlıyorlar..

Aslında çok şey istemiyorum ben.. Yani işte bir Steve Jobs oluyum mucit oluyum, Yada baharat kız olup David Beckham'la evleniyim falan gibi bir savaş içinde değildim aslında hiç.. Basitti, çok komplike yanları yoktu planlarımın.. 10 ay öncesine geri gidiyorum, tek istediğim her anlamda kendimle örtüşen beni seven sahiplenen, kriterlerime uygun biri olsun, onla çıkalım işte bir süre, sevgilim olsun.. Sonra nişanlanırız, sonra evleniriz, minik minik çocuklar yaparız.. Bi de köpek alırız.. Evimizin bahçesinde köpek bir yana çocuklar bir yana ben bir yana koşturup dururken, adam da tüm sevecenliğiyle gözünde parıltısıyla bizi izlesin.. Simple.. Ama işte, aslında bir o kadar da complex..

Şimdi geldiğim noktada yine baştayım.. En başta.. Stand-By mode'a geçtim ve biri kumandayı eline alsın, on moduna geçiyim diye beklemedeyim..

Aşkı bir tarafa bırakıp,  2 yıl öncesine gidersem; işe ilk girdiğim dönemler.. İlk heveslerim ilk heyecanlarım.. Kendimi inanılmaz şanslı hissediyodum.. Çok büyük çok kurumsal bir şirkette, tam da benim için biçilmiş kaftan diyeceğim bir iş tanımıyla işe girmiştim.. Hemde tam 8 Mart'ta.. Kadınlar gününde.. - ki bu bir tesadüf olamazdı bence -... Hedeflerim vardı.. Bir an önce belli noktaya gelmeliydim ki, evimin kadını olma moduna geçtiğim zaman elimde bazı title'lar olsun ve işimi yürütmem, yönetmem daha kolay olsun.. Çok emindim 2 senede terfi ediceğime.. Terfi etmek için en kısa süre buydu ve benim gibi bir insan için başarılması en olası noktaydı.. Ama sanırım atladığım nokta, bazen sen ne kadar çabalarsan çabala, insanların kıymetini bilemeyebileceğiydi.. 3 hafta kaldı sadece Mart'a.. Ve benim içimde kalan umut kırıntılarından başka terfime dair elimde hiçbişi yok.. Aşkta olduğu gibi, işte de baştan başlamalı mıdır acaba insan bazen? İşte en büyük ikilemim bu aslında.. Mart'ta planlarım suya düşerse, ne yapıcam.. Nasıl ilerlicem, ne adım atıcam..





Ama yinede işte, pesimistik olmamak istiyorum.. Sonuçta, "Nothing Happens Without A Reason"...  Bi yerlerde, doğru hamlelerle bu gidişatı çevirebilirim.. Karanlığı en yoğun hissettiğin an, aslında Işığa en yakın olduğun andır çünkü bence..

Bir erkek gözüyle yazılmış en güzel yazılardan biri...

"Biz erkekler kadınlar konusunda deneyim kazanabileceğimize inanıyoruz. Daha doğrusu kadınları deneme-yanılma yöntemiyle çözülebilecek varlıklar olarak görmeye meyilliyiz. Hayatımız deneyim kazanma hırsı üzerine kurulu çünkü. En iyi araba kullananların,en başarılı doktorların yada ne sıkı reklamcıların hep yeterince deneyimli olanlar arasından çıktığına dair sarsılmaz bir inancımız var. Bu yüzden reşit olur olmaz hemen ehliyet almaya,silah kullanmayı öğrenmeye yada milli olmaya çalışıyoruz.İstiyoruz ki zamanın rüzgarı gururumuzu okşayarak essin ve bir an önce deneyimli erkekler haline getirsin bizi. Deneyimli olmak istiyoruz kimsenin olmadığı kadar. Zor durumda düşüncesi sorulan,bir konuştu mu herkesi susturan birer guru olmaya niyetimiz var.Bizden daha toy olanlar her sözcüğümüzü dikkatle dinlesin ve başlarını hayran hayran sallayarak şöyle desinler istiyoruz: " Vay canına,işte tecrübe konuşuyor!" ...genel manzaraya bakarsak bir deneyim düşkünlüğüdür gidiyor. Neyse ki kadınlar var da bu konudaki sınırlarımızı açık seçik görebiliyoruz.Yanlarından hiç eksik etmedikleri aynalarını yüzümüze tutup aslında ne kadar çarsiz olduğumuzu gösteriyorlar bize. Bunu yapabiliyorlar çünkü biz erkekler kadınlar konusunda deneyim kazanamıyoruz. Biraz kazansak bile onlar her zamanki değişkenlikleriyle deneyimlerimizi geçersiz hale getirmenin bir yolunu buluyorlar hemen.Deneyim kazana kazana güçbela ördüğümüz zırhımızı küçük bir dokunuşla delip oklarını kalbimize saplayıveriyorlar. Arada deneyimli erkek diye bir kategori çıkıp prim yapıyorsa da bu olay bizim çabamızdan çok kadınlar o sıra öyle istediği için gerçekleşiyor. Deneyimlerimizi geçersiz kılıyor kadınlar.Çünkü doğuştan gelen deneyimlerimizle ilgisi olmayan,en doğal köşelerine dokunuyorlar yüreğimizin.Savaşlarda yaralana yaralana edindiğimiz zırhımızn altındaki en masum,en erkek ve en insan köşeye. İşte bu yüzden erkek erkeğe konuşurken birbirimze verdiğimiz hiçbir tavsiye kadınlar karşısında işe yaramıyor.Yarasa bile üç kuruşluk taktiklerimizi anlamazdan gelmeleri sayesinde oluyor bu. Anlamazdan geliyorlar evet; özellikle beklenti çıtalarını aşağı çektikleri zaman. Daha iyisinin varlığından kuşkuya düştükleri zaman. Yani deneyimlerimiz ancak kadınlar bizden umudu kestikleri zaman işe yarayabiliyor. Yoksa pek hazzetmiyorlar zaten, bizim o çok övündüğümüz deneyimlerimizden. Çünkü içten içe biliyorlar bunun her zaman iyi bir şey olmadığını. Deneyimlerin insanın doğallığını ve yaratıcılığını törpülediğini bazen. Yaşama yeni renkler katmak için dünyaya on altı yaşındaki toy bir delikanlının saflığı ve heyecanıyla bakmam gerektiğini. Deneyim sandığımız çoğu şeyin basit önyargılar olduğunu.Üstelik biz erkeklerin belli sayıda deneyim kazandıktan sonra kendimizi geliştirmeyi bıraktığımızı. Biliyorlar:kitap okumaktan,film seyretmekten ya da bir çiçeğin zamansız açışından etkilenmeyen erkekler en deneyimliler arasından çıkıyor hep... Taze gözle bakmıyorlar çünkü ne hayata ne kadına. Kadınlarsa gözlerinde birikmiş o tortuyu fark ediyor işte. Sonra da o müthiş yaratıcılıklarıyla geçersiz hale getiriyorlar deneyimlerimizi.Beklemediğimiz şekilde davranarak,ummadığımız tepkiler vererek,bizi şaşkına çeviren şeyler yaparak... Yeniden acemi olmaya çağırıyorlar bizi.O temiz ruhlu, iyi niyetli masum delikanlıları geri çağırıyorlar... Hayatta başımıza gelen şeyleri her kapıyı açacak deneyimlere değil de,yaşamı güzelleştirecek birer dokunuşa tercüme edeceğimiz günü bekliyorlar belki de: basit bir şiire,bir kuşun uçuşuna... Deneyimlerin ördüğü zırhtan soyunduğumuzda, nasıl hafifleyip kuşlar gibi özgür olacağımız biliyor ve bunu yapmamızı içtenlikle istiyorlar çünkü. ÇÜNKÜ KADINLAR BİZİ SEVİYOR HALA; HER ŞEYE RAĞMEN."

What it feels like to be "Steve Jobs"

Bir çok insan için şüphesiz ki dünyanın 1 numaralı en etkili adamıydı o; STEVE JOBS!!! Herkes onu Stanford Üniversitesinde yaptığı inanılmaz "inspirational" konuşmayla tanıdı aslında.. Sen kafanda "Bir Steve Jobslar kolay yetişmiyor arkadaş" diye onu kafanda ilahlaştırırken, adam herkesin kafasındaki tabuları bir anda yıktı.. "Aç kal, budala kal" dedi. Tüm çıplaklığıyla yaşam öyküsünü paylaştı..
Evlatlık bir ailede büyümüş olmanın acısını anlatmadı.. Yada buralara ne emeklerle geldiğini de.. İnsanın kendi kurduğu şirketten kovulmasının o dayanılmaz hırsını ve saçmalığınıda.. Yada kendi kurduğun ve kovulduğun şirkete CEO olarak dönmenin ironisinide.. Tek anlattığı şey, bunca şirketin kurucusu olmanın, ve bu şirketlerin hepsinin ayrı ayrı kendi sektörlerinde dünyanın en büyük şirketleri haline gelmesinin yaşanmış; ama bir o kadar da basit hikayesiydi... "Vay arkadaş, demekki isteyince oluyormuş" dedirtti hepimize.. Herkes aslında bir Steve Jobs olabileceğini gördü o konuşmasında.. İşte belki de bu yüzdendi hepimizin bu adam için taparcasına gözyaşı dökmemiz ardından.. Abimizdi o, bizden biriydi..

Apple'dan ayrılıp, Next'i kurma çalışmalarında "Entrepreneurs" isimli bir belgesel-programı konu etti bu çalışmasına.. İşte "O" adamın inanılmaz bakış açısı ve yaklaşımı.. Hiç yoktan bir Dünya Devini yaratışının canlı sahneleri:

Merak kediyi öldürür, şüphe ise süründürür...

Nehir gibi ilişkiler lazımdır kimisine.. Nehir dediğin öylece akar, şüpheye düşürmez.. Hangi yöne gideceği ve nereye akacağı her zaman bellidir. Bir şelale gibi görkemli olup çağlamanı ister.. Görenleri hayran bırakırcasına.. Ama sonra aynı nehire akmanı ister.. Aynı yöne , aynı bitişe..

Garantici insanlarız vesselam.. Sonunu bilmek isteriz.. Ama sonunu bilmenin getirdiği heyecansızlıktan da hayıflanırız sonra.. İnsanoğlunun kendini sağlama almasıdır bu bir türlü.. Öylesine korkarız ki canımızın acımasından, hep güvenli huzurlu bir liman isteriz.. Oysa geminin varoluş amacıdır açık denizlerde dalgalarla yüzmek.. Rotanı bilmeksizin bazen yalnızca kalbinin götürdüğü yere gitmek..

Ama ilişkilerde çoğu bir gemi istemez.. Nehir ol ister.. İstediğin gibi çağla, ama yerin yönün belli olsun ister.. Şüphe bir kere düşerse o insanların içine, bir daha çıkmaz.. Kurtaramaz kendini o çukurdan. Hergün seni de bu çukura çeker..

Şüphe, en kötü hastalıktır aslında.. Hayatıma girmiş erkeklerin birçoğu şüpheci oldu bugüne kadar.. Hepsinin ortak korkusu, beni tamamen kendilerine ait, sonsuza kadar emirlerine amade hissetmemelerinden kaynaklandı.. Bu kızı mutsuz edicek, işine gelmicek bişi yaparsak döner gider hayatınada devam eder rahatsızlığı onları hep yedi bitirdi.. Halbuki bunun gayet normal olduğunu, iki tarafından birbirini kaybetme korkusunu korumasının aslında kenetlenmenin ve tutkunun bir parçası olduğunu düşünemediler.. Hep tamamen kendilerinin bana ait olduklarını ne olursa olsun asla beni bırakamayacaklarını bana hissettirdilerki, bende onlara aynısını hissettiriyim.. Ben bunu yapmayınca da şüpheleri iyice arttı.. Büyüdü büyüdü..

İşin en kötüsüde o şüphe hep bir döngüye girer.. Bi kere girdimi bedene, bidaha çıkmak bilmez.. Böylece yaşadığınız en ufak bir problemi, kıskançlık anını bile sonsuza kadar terkedemezsiniz.. Bu önce adamı yer adam kendini, içini yer yer yer bitiririr.. Sonra kadının içini yer - ki bu noktada adamın kadının başının etini yemesinin etkisi de büyüktür. En sonunda da ilişkiyi yer.. Öyle bir ham yaparki, bi bakmışsınızz... A aaaaa? Bitmiş...

I did it my way...

LONDONer..

 Londra.. Cok istedim gelmeyi.. Geldimde :) Dusunuyorumda insan heryeri gitmeli gormeli.. Sonra da yasadiklarinin kendine kattiklarini oturup izlemeli.. Hayat cok garip cookk..
Londra cok guzel.. Tanidik, bildik bir huzuru var sanki.. İcindenmiscesine.. Aitmiscesine.. Sokaklar guzel.. Keyifli.. En ilginci de İngilizlerin o hep bende bulunan buz dolabi izlenimlerinin biraz abarti olmasi.. Gelmek onyargilarimi yikti..
Canim annecimle geldik.. Cok keyifli bir tatil oldu.. Oluyorda hala;)

 

 

İlginc bisi oldu, dunya gereksizi biri beni aradi, bende bos bulunup actim.. Uf aslinda konusmaya bile degmez bence.. Ama bana bisileri dusundurdu..
Erkeklerin genel bi tavri var - ki malesef eminimmi bunu 90%si yapiyor.. Arkadaslariyla iciyolar evde.. Oyle ezik ve zavallilarki, sikiliyolar.. Napicaklarini bilemiyolar.. Dusunuyolar, bu derece loser'iz zavalliyiz, daha ne kadar zavallilasabilriz diye.. Sonra birden akillarina bir fikir geliyo.. "aaa bizimde ex ayse vardi yaaa.. Hatirliyomusun.. Ariyalimmi oglum lan.. Ondan sonrada ex fatmayi arariz ha olmazmi".. Sonra iki loser bunun harika bir fikir olduna kanaat getirip aliyolar telefonlari ele..
Aslinda asil seruven burda basliyo.. Cunku burda iki tip hikaye olusuyo kadinlar taafinda.. Bi kesim kadin varki (benim gibi), bu aramanin asktan masktan degil laubali eziklikten kaynaklandigini biliyolar. Burda bi sikinti yok, olay hizla siktir etme hareketiyle kapaniyor..
Ama birde ikinci bir kiz grubu var. " ayyy goruyomusuuunnnn ahmet bana hala asik deli gibi.. Kiziiimmm dun gece beni aradi agladi yalvardi ilani asklar haykirislar" vs vs.. Devam edemicem..

Bu noktada tanriya en buyuk dileklerim;
1- bana ikinci gruptaki aptal kizlardan asla olmamayi nasip et bu akli ver koru
2- hayallerimdekini karsima hayatima cikar ve bir yastik olalimki, bu aramalardan kurtulalim..

Amin Tanrim!!!

But one last word to go, it's Christmas Eve!! I wish everyone merry christmas!!!
Santa please listen to me, I have been so good this year.. I wish my dream love this christmas and a happily ever after story!! :)

Something Borrowed, Something Blue...

( Background Song: http://fizy.com/#s/16jsm1 )
Hayatım boyunca bunu yasadim ben... Gitmek mi... Yoksa kalmak mı... 3 haftadır İtalyadayım.. Ve işte son gecem... Çok özlemiştim.. Sevdiklerimi, Ankarayı, Türkiyey,... Gün bile saymaya başlamıştım. Ama şimdi... İçim buruk. Tarif edemediğim bir duygu.. Boğazımda bir düğüm.. Venedik'te elimde biram, sigaram; karşımda deniz ve Venedik manzarasına karşı ben...

Hayatım boyunca bunu yaptım ben.. Gittim, gittiğime üzüldüm, dönmek istedim.. Kaldım, kaldığıma isyan edip gitmeye çabaladım.. Ama şimdi dönüp bakıyorum da; gitsem, gitmenin izleri kaldı bende; kaldığımdaysa kalmanın... Hep gittiğimde benimle gidicek, kaldığımdaysa benimle kalıcak biri olsun istedim. Ama kimsenin bunu yapmasına da izin vermedim bi yandanda.. Hep gittim ben.. Bi çok zaman kaçtım. Gitmenin, kalmanın bende yarattığı soru işaretlerini, huzursuzluklarını çözüceğini düşündüm hep.. Ama her gittiğimde de kalmayı özledim, ait olmayı...

Şimdi geriye dönüp baktığımda, BEN NE GİDEBİLDİM, NE DE KALABİLDİM.....

D's Report on Strawberries: Sandık

D's Report on Strawberries: Sandık: Çok sevdiğim bi amca var, yazdıklarını en kötü çevirileriyle bile bulsam alıp okuyorum. Kendisine saygım o kadar büyük ki zaman makinası ica...

Flying from İstanbul to Naples..

Sen cok fena icime oturdun... Gecirdigimiz seneleri dusununce garipsenicek bisi degil belkide.. Ya da seninle buyudugum dusunuldugunde.. Ama yinede.. Boyle olucagini tahmin etmezdim.. Geri donebilsem, yine farkli olmazdi seninle bugunumuz... Calismak kendi kariyerini elde edebilmek mukemmel bir duygu ve huzur ve bundan yine vazgecmezdim senin icin.. Sadece garip geliyo.. Evlenmis olman... Belki cocugun bile olcak yakinda, ama ben bilmiycem bile.. Ki bilmesem enn iyisi..  Seni dusunmuycegim bi iliskiye ihtiyacim var benim. Belliki simdiki bunu sagliyamiyo... Ucaktayim su an... Bulutlarin ustunde... Gozumden bir damla yasi suzdum.. İtalya semalarinda..
Tanrim.. İtalyadaki 3 haftam dogru kararlar vermeme yardim etsin.. Lutfen..

Acaba sende beni dusunuyo musun.. Bulutlarin ustundeyken gozunden bir damla yas suzuluyormu..

We could have had it all..

Bosuna uflemisiz o mumlari.. Bosuna kum olmus ayaklarimiz.. Yagmurlar bosuna islatmis bizi.. Bosuna izlemisiz ask filmleri.. Bosuna gun dogmus, batmis.. Bosuna sevmisiz kiz cocuklarini.. Mektuplar hep bosuna yazilmis.. Bosuna beklemisiz yarinlari...

Your heart is one With your brain.. Emotinal or reason, now which one do you obey??

Her Gününüz Bayram Olsun !!

Hayata rasgele serpiştirilmiş ilahi ikramlar, kıymet bilen kullara her daim bayram yaşatır.
Nefes almak bayramdır mesela; günün birinde soluksuz
kalınca anlar insan...
Görmenin nasıl bir bayram olduğunu karanlık öğretir;
sevmeninkini yalnızlık...
Sızlamayan her organ, hele de burun direği bayramdır.
Bayramdır, elden ayaktan düşmemek, zihinden önce bedeni
kaybetmemek, kurda kuşa yem olmayıp "Çok şükür bugünü de gördük" diyebilmek...
Sevdiklerinle geçen her gün bayramdır.
Küsken barışmak, ayrıyken kavuşmak, suskunken konuşmak bayramdır.
Bir kitabı bitirmek, bir binayı bitirmek, bir okulu
bitirmek, kâbuslu bir rüyayı, kodeste ağır cezayı bitirmek
bayramdır.
Yoğun bakımda sancılı geceyi ya da kangren olmuş bir
ilişkiyi bitirmek de öyle...
Vuslat da bayramdır öte yandan...
Endişe içinde beklediğinden mektup almak, telefonda
ansızın sesini duymak, deli gibi burnunda tütenin boynuna
sarılmak bayramdır.
En acıktığın anda dumanı tüten bir somunun köşesini
bölmek, korktuğunda güvendiğine sarılabilmek, dara
düştüğünde dost kapısını çalabilmek bayramdır.
Bir sürpriz paketinden çıkan hediye, tatlı bir şekerlemede
üstüne serilen battaniye, saçlarını müşfik bir sevgiyle
okşayan anne bayramdır.
"Ona güvenmiştim, yanılmamışım" sözü bayramdır.
Hiç aldatmamış, aldanmamış olmak bayram...
Yeni bir sözcük öğrenmek, bir tünelin sonuna gelmek,
müzmin bir işin kapısını çarpıp uzun bir yola çıkıvermek
bayramdır.
Zorluklara tek başına göğüs gerebilmek, gereğinde
haksızlığın üstüne yalın kılıç yürüyebilmek bayramdır.
Yeni eve asılan basma perdeler, alın teriyle kazanılmış
ilk rızkın konduğu çerçeveler, yüklü bir borcun son
taksiti ödenirken sıkılan eller bayramdır.
Evde yalnızlığı noktalayan insan nefesi, akşam kapıda
karşılayan yavuklu busesi, sevdalı bir elin tende gezmesi,
nice adağın ardından çınlayan çocuk sesi bayramdır.
Sonrasında gelen ilk diş bayramdır, ilk söz bayram, ilk
adım, ilk yazı, ilk karne bayram...
Güne gülümseyerek başlamak bayramdır.
"İyi ki yanımdasın" bayram, "Her şeyi sana borçluyum"
Bayram, "Hiç pişman değilim" bayram...
Evlatların mürüvvetini görebilmek, eve dolu bir torbayla
gidebilmek, konu komşuyla yarenlik edebilmek, akşamları
eskimeyen bir keyifle çay demleyebilmek bayramdır.
Zamanı donduran eski fotoğraflara nedametsiz bakabilmek,
altı çizilmiş eski kitapları aynı inançla okuyabilmek, yol
arkadaşlarının yüzüne utanmadan bakabilmek bayramdır.
Alnı açık yaşlanmak bayramdır; ulu bir çınar gibi ayakta
ölebilmek bayram...
Bunların kadrini bilirseniz, kıymet bilmeyi öğrenirseniz
her gününüz bayram olur.
Meraklanmayın, öyledir diye size deli demezler.
Deseler de böyle delilik, bayram artığı günlerdeki nankör
akıllılıktan evladır.
Her gününüz bayram olsun..!

                               Can Yücel

YOU.

You. Yes, you. I am writing this for you.
I know you are reading this. And I want you to know I am writing this for you. No one else will understand. No one else knows. They think that this is for them. But it’s not. I am writing this for you.
I want you to know, life…it’s hard. Every day can be a challenge. It can be a challenge to get up in the morning. To get yourself out of bed. To put on that smile. But I want you to know, that smile is what keeps me going some days. You need to remember, even through the tough times, you are amazing. You really are.
You should be happy. You are gorgeous.
I know that the weather might not be perfect. You might have to turn your back to the wind or feel the cold nipping at your nose. But you know what, at least you are there to feel it. At least you can enjoy the sun’s warm rays on your face. Or that cold February wind biting at your cheeks. You know what that means?
You are alive.
Everything will be okay.

" There is a reason I said I'd be happy alone. It wasnt because I thought I would be happy alone. It was because I thought if I loved someone and then it fell apart, I might not make it. It's easier to be alone. Because what if you learn that you need love? And then you don't have it. What if you like it? And lean on it? What if you shape your life around it? And then it falls apart? Can you even survive that kind of pain? Losing love is like organ damage. It's like dying. The only difference is, death ends. This? It could go on forever . . . "

Joyeux Anniversaire !!

Canım dostum.. 21 sene.. Dile kolay... 23 senelik hayatımda, 21 senelik dostum!... Doğum günümde bana attığı maile bakıyorum da.. Neden kardeşim dediğim sana aşikar aslında:)

"
Kardeşim:)

Bugün 4 haziran 2011, sen tam yirmi üç sene önce bugün doğdun, gözleri yumuk bi bebektin. elime doğdun da diyebiliriz buna:) bu arada ilk defa farkediyorum bunca senedir, ben aslında senden bir ay büyükmüşüm:))

24üncü senene girdin kardeşim, nerdeyse çeyrek asırdır bu dünyadaysan, nerdeyse hepsinde ben vardım yanında. yanında olmasam bile yanındaydım. bugün de yanındayım aslında, sen farkında olsan da olmasan da..

niye biliyo musun? çünkü yanında olmak, yanımda olman, her zaman birlikte olmamız ve bundan sonra da olucak olmamız.. bütün bunlar zaten olacak şeylerdi. olmaları garip, şaşırtıcı bişey değil. çünkü biz birbirimizin hayatında kardeş gibi, sevgili gibi, dost gibi, bazen düşman gibi -ki dost acı söylemek zorundadır bazen- olmak zorundaydık. biz, içimizden birimiz olmasaydı eğer, asla bugünkü bizler olamazdık. hayatımız boyunca hep eksik kalırdı bişey, nolduğunu bile bilmezdik belki.

ama bugün öyle değil. bugün sen, annenle babanın dokuz ay önce yaşadığı ateşli bi gece sonunda dünyaya geldin:)) (tespitlerime göre 25-26 eylül 1987 falan olması lazım:) eminim hastanedeki bütün bebelerden de çok ağlamışsındır. her zaman farklıydın, her zaman "bu kimmiş?" diye tekrar dönüp kendine baktırandın.. sen her zaman benim diğer, ikinci yarımdın.

her zaman da öyle olmadı mı zaten? mesela ne zaman bi sevgilimiz olsa (hangimizin sevgilisi olursa olsun) duygularını anlayabilen hep ve sadece sen oldun, mantıklı olmaya çalışan da ben.. bugüne kadar sana söylediğim herhangi bişey için sonra bana kızıp, denizin aklına uydum böyle oldu dedin mi, bilmiyorum.. ama yine de öyle olduğunu pek sanmıyorum. aynıları benim için de geçerli kardeşim. senelerce duygusuz davrandığım, aylarca bişey hissedemediğim zamanlarda bile hep beni hayata döndürmeye çalışan, ortada buluşucaz diyen sendin.

gülünce gözleri gülen, ağlayacak gibi olduğunda hemen eline bişeyler alıp oynamaya başlayan ve yine de gülümsemeye çalışan, sonra beceremeyip yine ağlayan, şaşırınca olayları olduğundan çok daha büyükmüş gibi düşünüp sürekli "inanmıyorum ya, şaka heralde" diyen, hoşuna gitmeyen şeylerde hain hain sırıtıp "ama görücek o" diye başlayan cümleler kuran kardeşimsin benim.

sen bugün doğdun. bi ay önce de ben. sonra birbirimizi bulduk, ve her ne olduysa hep beraber kaldık. sana doğumgünün için kocaman bi pasta, yanında da kocaman bi hediye alamadım kardeşim. sana bunları yazabildim. sana doğarak ne kadar iyi bi iş yaptığını anlatmak istedim.

Seni kardeşim kadar çok seviyorum

İyi ki doğdun..

"

Bilemiyorum....

Bişiler yazmak istersin.. Ama ne yazıcağını, nerden başlayacağını bilemezsin..
Öyle bir karmaşalardayım.. Hep bir karmaşalardayım zaten son birkaç yıldır..

Bakıyorum hayatıma, aslında birsürü şey yaşıyorum.. Birsürü şeyle karşılaşıyorum yaşamda.. Ama tepkimi bile veremiyorum ya da ne hissettiğimi bile bilemiyorum..

Geçmişteki en büyük aşkım olan eski sevgilim evlendi.. Oturup ağlamadım.. Düşünüp sinirlenmedim.. İnsanlara anlatıp kendimi rahatlatmadım.. Hiçbirini yapmadım.. Neden peki? Hiçbişi hissetmemiş olabileceğime inanmıyorum.. Ama öyle garip bir mekanizma geliştirmişki bünyem, işime gelmeyen hiçbir şeyi kendi içimde bile yaşamama izin vermiyorum..

Hep birileri için yaşıyormuşum gibi geliyor.. Her hareketimi birileri için yapıyorum.. Kendim için bişiler yapmıyorum..

Gerçeklerle yüzleşmem gerekir diye yazı bile yazamıyorum.. Yine bitti klavyedeki dokunuşlarım...

We Complicate Life ...

"You see, when we’re born we see the world in an uncomplicated way. We know what we need, and we ask for it. We like nice people, and we don’t like mean people. We sleep when we’re tired, we eat when we’re hungry, and we stop eating when we’re full.

As we grow older, we eat and drink to console ourselves, rather than addressing what’s bothering us. We overwork to avoid close relationships, rather than finding people we can trust to form strong bonds with. We hold grudges, play games, spend more than we make, want things we don’t need, and we get too far away from our basic human needs. In other words, we complicate things."

Here are 100 ways to uncomplicate it...

{perfect inspiration for a Sunday!}1. Don’t try to read other people’s minds

2. Get up 30 minutes earlier so that you don’t rush/get a ticket while driving too fast/have to explain why you’re late/get fired

3. Get 8 hours of sleep per night so that you think more clearly

4. Stick to your budget

5. Start saving and investing every week, no matter how little you can spare

6. Balance your checkbook

7. Don’t try to be friends with everyone. Cultivate closer relationships with fewer people.

8. Don’t try to do business with everyone. Identify your target client and take very good care of them.

9. Before getting angry, ask yourself if it will really matter in 20 years

10. Focus on being a good person, not on pleasing others

11. Stay home this Saturday, and finish off that nagging chore that you need to finish

12. Kiss and make up

13. Make a weekly menu, and shop for only those items at the market

14. Ask your grandparents the best way to uncomplicate life, and try it for a month

15. Fill up your gas tank when it’s half full

16. Don’t drink alcohol when you’re tired, sad or mad

17. Pay your bills on time

18. Get an annual physical examination

19. Say “I love you” to your significant other and to your children. Studies show that more marriages last, and fewer kids use drugs, when these words are spoken every day.

20. For just one day, imagine everyone’s intentions are good because most people’s are

21. Give away clothes that haven’t been worn in two years

22. Throw out clothes that are in disrepair, and can’t be mended

23. When you have a conflict with someone, talk it out. Don’t let it turn into more than it is.

24. Know what your priorities are in life, and act as if they are your priorities

25. Tell the truth

26. Don’t cheat

27. Don’t steal

28. If you’re holding on to a ridiculous grudge, let it go

29. Clean your house weekly, so that it doesn’t become too large a chore

30. Do your best at work, or at school

31. Don’t eat when you aren’t hungry

32. Eat when you are hungry

33. Be yourself

34. Say no unapologetically

35. Cook simple meals

36. Don’t try to keep up with the Joneses

37. Pay off your car before buying a new one

38. Organise your desk at the office

39. Change your smoke alarm batteries when the clocks spring forward, and again when they fall back

40. Organise your important paperwork

41. Take only half the clothes that you planned to take with you on holiday

42. Help your children with their homework every night, and have an open dialogue with their teachers

43. Have white sheets and white towels in children’s rooms/bathrooms, because they’re easily bleached

44. Spend your time with nice people

45. Avoid drama

46. Don’t text or talk on the phone while driving

47. Turn off the television/video games/computer; they’re time consumers

48. Don’t engage in office politics

49. Refuse to gossip, or talk behind other people’s backs

50. Do the dishes right after dinner

51. Never go to sleep angry

52. Ask nicely for what you need and want

53. Walk 10,000 steps per day to help your heart

54. Do 20 push-ups before speaking in anger

55. Leave work at work

56. Don’t befriend anyone that isn’t trustworthy

57. Don’t envy others

58. Have your oil changed

59. Take vitamin C BEFORE you catch a cold

60. Don’t work more than 8 hours per day

61. Weed your garden weekly

62. Wash your car weekly

63. Have a spring cleaning month every year, and do one room at a time

64. You don’t need to be best friends with work colleagues, but build respectful partnerships

65. Don’t drink and drive

66. Don’t look for reasons to be angry or sad, look for reasons to be happy. You’ll always be able to find plenty of each.

67. Be friendly with your neighbours

68. Return emails and phone messages promptly

69. Schedule in free time

70. Don’t procrastinate

71. Do what you say you’ll do, when you say you’ll do it

72. Be more flexible when you’re able to be

73. Forgive and forget. End of story.

74. Break the consumerism habit…put a three month moratorium in place on buying anything not deemed a necessity

75. Start your diet on September 1, rather than January 1, so that you won’t also have holiday pounds to lose

76. Take care of any health issues or concerns

77. Have your tires rotated

78. Have your brakes checked

79. Have your eyes checked

80. Don’t let your imagination run away with you

81. Let go of perfection in others

82. Let go of perfection in yourself

83. Don’t try to help those that refuse to help themselves

84. Find a way to reduce your commute to work

85. Have an alloted amount of worry time per day/week, that you strictly abide by

86. Drink more water

87. Eat more salmon

88. Don’t make a mountain out of a molehill

89. Wear your hair in a classic, easy to care for style

90. Finish what you start

91. Wear classic clothes and shoes that never go out of style

92. Create a daily routine

93. Have a 1, 5, 10 and 20 year plan for your financial and life goals

94. Slow down

95. Eat out less often

96. When you ask your husband which outfit looks best, thank him for his answer and wear the one he liked rather than focusing on why he didn’t like the other one

97. Allow your children to grow up

98. Clean out your garage, and donate anything that hasn’t been used in the past year

99. Stretch every day

100. If a relationship is over, let it go

Ugly truth of todays society...

How Come It's So Hard?

.............. And why can't you just hold me ..............

.............. And how come it is so hard ..............

.............. And do you like to see me broken ..............

.............. And why do I still care ..............

Bu boyutlara nasıl ulaştı bilemiyorum.. Çözmeye çalışmıyordum bugüne kadar da.. Ama artık müdahale etmem ve bi dur demem gerektiğine karar verdim..

"If I lay here
If I just lay here
Would you lie with me and just forget the world?"

Beynim o kadar fazla çalışıyorki.. ruhum kendisine yetişemiyor... Her noktada mantıklı ve kontrollü bir insan haline geldim.. Herşeyi öncelikle mantığımın süzgecinden geçirip ona göre davranıyorum.. Kendini bir çeşit koruma mekanizması mı acaba bu, canım acımasın diye geliştirdiğim? Ne zamandır böyleyim onu bile tam anlamıyla kestiremiyorum.. Böyle olmanın hayatı çok kolaylaştıracağını düşünürdüm ben hep.. Önce mantığınla hareket etmenin doğru kararlara yönelteceği için işleri kolaylaştıracağını basitleştireceğini...

Pek de öyle değilmiş şimdi bakıyorumda.. Beynim için fazlasıyla yatırım yapmışım.. Onu gerekli doygunluğa ulaştırmışım.. Zekamı tatmin edicek herşeye sahibim.. Kendimi akıllı ve mükemmel hissettiricek bu noktada herşeye...

Artık birazcık ruhuma eğilmem gerektiğine karar verdim.. Kendimi ruhsal anlamda geliştirmeliyim sanırım.. Kendim için, ama SADECE KENDİM için bişeyler yapmalıyım.. Güzel bir kitap okumaya başlayarak başlangıç yapmayı düşünüyorum..

---- http://fizy.com/#s/1lw1ex ----



I've always been a dreamer
I've had my head among the clouds,
but now that i'm falling down,
would you be my solid ground?

I guess.. What I need most, is a solid ground...

Repçi diyip geçmiceksin işte.. Bak Tupac, ne de güzel söylemiş.. Aslında quote'u gördüğüm anda beynimden vurulmadım desem yalan olur.. Uzunca bir süredir birleştirmeye çalıştığım parçalarla 5000lik bir puzzle çözmeye çalışan bir 5 yaş edasındayım.. O derece vahim noktalara gitti aslında hal ve tavrım.. Ama sonunda noldu dersen, hiçbişi.. Sonunda hiçbişicikler olmadı.. Evet hayatımdan bazı insanlar çıktı, ki çokta iyi oldu.. Karşılıklı zarar vermektense karşılıklı terkidiyar etmeyi oldum olası desteklemişimdir ben zaten.. Ama gel gör ki, bazı insanları hayatından çıkarırken, bazı insanlarıda sokuveriyorsun hemen...


Şimdi bunda ne var normal derseniz, evet hayatımıza insanların girmeside çıkmasıda çok normal.. Bu noktada hem fikirim.. Ama her gelen insanın eklediği yeni puzzle parçaları nolucak.. Mesela ben şahsen mevcutta 22 yaşında bir insanım.. Kaç yaşında bir sevgili makbuldür sorarım size :) Şimdi herkes aa aşkın yaşımı olur geyiklerine giricek.. Olur arkadaşım, bal gibi de olur... Şimdi 15 yaşında bir sevgilim olsa, yada 45, normal mi olacak yani.. Hayır bence ikiside anormal.. Ama bu normal sınırı benim yaş grubu için kaça dayanıyor mesela? 30 yaşında biriyle çıkmam normal sayılabiliyormu, yada 35.. Ya da "5 yaşı aşma, sonradan ortalarda şaşırma, şaşırtma" falan gibi kendi uydurduğum felsefeleri mi izlemeliyim?

Her hareketinin dört dörtlük olması bi insanın yeterli olması için yeterli mi mesela? Seni seven, her an düşünen, aklından çıkartmayan, hapşurduğunda benimle yaşa diyen, elini sımsıkı tutmak için her fırsatı değerlendiren, herkesi sana ne kadar aşık olduğunu anlatarak seninle tanıştıran, sensiz hiçbişi yapmak istemeyen, gitmek istiyceğin heryere götüren, yapmak istiyceğin herşeyi seninle yapan, gözlerinin içine bakan, her daim ne kadar güzel ne kadar özel olduğunu hatırlatan.. Hepsini herşeyi yapan biri olması yeterli olması için yeterli mi mesela?Yok, sanırım tıp'ta benim sendromuma "rahat batmak" deniyor.. Reçetesi ? Reçetesi bir süre yalnızlık fort. İlaç satış noktası: Ah bi bulsam o noktayı, bidaha kaybetmicem ama.. Bulamadık gitti be arkadaş.. Herşey çok hızlı olurken ben parçaları toplamaya çalışmaktan yoruldum.. Her gün yeni bir parça ekleniyor..

Napmalı, öyle mi yapsam, yoksa şöyle yapsam dahamı iyi olurdu, uf şunuda şöyle yaptık hiç olmadı.. Şeyede ayıp oldu şey olunca. Şurdan şunuda şeyapsamıydım.. Yoksa şey yapmadığım için sonrasında şey olurmu?..... WTF WTF WTF WTF ?!?!?%&%+^''+%&=?!?

Ama neymiş: Just Leave The Pieces On The Floor and Move The Fuck On !!!!

OOO Yeahhh =)) http://fizy.com/#s/1lwqoc

Soulmate

I just read a saying:

“A true soul mate is probably the most important person you’ll ever meet, because they tear down your walls and smack you awake. But to live with a soul mate forever? Nah. Too painful. Soul mates, they come into your life just to reveal another layer of yourself to you, and then leave. A soul mate’s purpose is to shake you up, tear apart your ego a little bit, show you your obstacles and addictions, break your heart open so new light can get in, and make you so desperate and out of control that you have to transform your life.” ~Elizabeth Gilbert




This made me think a lot.. I couldn't decide first. Was this the fact and the ugly truth of "soulmates"? ... What about the fairy tales that were telling us the stories of soul mates for years and years? Were they all lies?!?! Come on.. Don't make me this.. This is even worse than learning that Santa Claus is not real :)

Starting from the early ages, we all grow up believing that one day a prince will come on his white horse then down on his knees, he will beg for our love. At his point, OK, I'm grown up enough to know that this won't happen exactly this way.. But at least can't he come in his white Mercedes and ask me out :)

Even Barbie had a Ken.. Come on.. How can they let us grow in these conditions and then expect us to realize that "soulmates are just to teach life, not to spend life"..

I still believe though.. (and I just broke up with my boyfriend with huge disappointments , but see, I still believe ?!?) Maybe I always wore pink sunglasses, which make me look the world with "such" optimism. But tell me, what's the point on struggling if one day a dream guy won't come?

I think the point is ; the ones who claim that soulmates doesn't exist, or doesn't outlast are the ones who couldn't yet found their soulmates. Maybe they thought they did, but obviously they didn't.

I'm ending this entry (at least for now :) ) with another quote:

A soulmate is someone who has locks that fit our keys, and keys to fit our locks. When we feel safe enough to open the locks, our truest selves step out and we can be completely and honestly who we are; we can be loved for who we are and not for who we're pretending to be. Each unveils the best part of the other. No matter what else goes wrong around us, with that one person we're safe in our own paradise....When we're two balloons, and together our direction is up, chances are we've found the right person. Our soulmate is the one who makes life come to life. "

Take care folks :)

SERENDIPITY

"
hiçbir neden yokken,
ya da biz bilmezken tepemiz atmış
ve konuşmuşuzdur…
onca neden varken
ve tam sırası gelmişken
hiçbirşey yapmamış
ve susmuşuzdur…
aynı anda aynı sessiz geceye doğru
içim sıkılıyor demişizdir
aynı sabaha uyanırken
kimbilir
aynı düşü görmüşüzdür
olamaz mı?
olabilir.

onca yıl sen burada
onca yıl ben burada
yollarımız hiç kesişmemiş
şu eylül akşamı dışında

belki benim kağıt param,
bir şekilde, döne dolaşa
senin cebine girmiştir
belki aynı posta kutusuna,
değişik zamanlarda da olsa,
birkaç mektup atmışızdır
ayın karpuz dilimi gibi
batışını izlemişizdir deniz kıyısında
aynı köşeye oturmuşuzdur köhnede
belki de birkaç gün arayla
olamaz mı?
olabilir.

onca yıl sen burada
onca yıl ben burada
yollarımız hiç kesişmemiş
şu eylül akşamı dışında.

bostancı dolmuş kuyruğunda
sen başta ben en sonda
öylece beklemişizdir…
sabah 7:30 vapuruna
sen koşa koşa yetişirken,
ben yürüdüğümden kaçırmışımdır
aynı anda başka insanlara,
seni seviyorum demişizdir….
mutlak güven duygusuyla,
başımızı başka omuzlara dayamışızdır
olamaz mı?
olabilir.

onca yıl sen burada
onca yıl ben burada
yollarımız hiç kesişmemiş
şu eylül akşamı dışında
"


İşte bu şarkıydı.. Başladığım, yola çıktığım nokta... Yollarımızın hiç kesişmemiş olması ne kadar da enteresandı.. Bir o kadar da çekici.. Şu Eylül akşamı dışında, tesadüfi bir birlikteliğimiz dahi yoktu.. Çok ilginçti aslında.. Hep küçük küçük diye şikayet ettiğimiz Ankara’da hiç karşılaşmamış olmamız.. Farklılığımızın göstergesi miydi? Farklı hayatlar yaşadığımızın.. Ya da “doğru zamanda doğru yerde karşılaşmak” sözüne bir kanıt mı oluşturacaktık? Hiç bir neden yokken tepemiz atıp konuştuk mu acaba.. Onca neden varken ve tam sırası gelmişken hiçbişi yapmayıp sustuk mu yoksa..

Beraber konuşulmalıydı bence herşey.. Susmak bile birlikte yapılması gereken bir aktiviteydi.. Aşkın amacı buydu.. Anlamı buydu.. Sevmek inadına herşeyi herkesi sevmekti.. Kağıt param belki bir şekilde döne dolaşa onun cebine girmişti.. Düşünsene.. Aynı gökyüzüne aynı anda bakıp aynı şeyleri düşünmüştük belki.. Hiç bilmeden, farketmeden..

Şimdi önemli soru.. Bunlar yeterli miydi?..

Çok düşündüm..

Hala da düşünüyorum..

Belki yeterliydi.. Anlattıklarım tamamen gerçekse yeterliydi..

Ama belkide.. Yok yok belkide si yok aslında..

Tamamen gerçek değildi demekki..

Yollarımız kesiştikten sonrasıydı asıl önemli olan.. Ona inanıp koşup giderken ben, o durduğu yerde kalakalıyordu hep.. 5 adıma 1 adım.. Sonrasında 1 adıma 1 adım.. Sonrasında adım atmamandan rahatsız olmayan biri.. En kötüsü budur belkide.. Evet siyaha, griye boyamadı hiçbişeyi belki, ama bana gökkuşağını da sunmadı…

Oysa aşk gökkuşağını sunabilmekle başlardı bende hep… Her rengini her tonunu tüm yumuşaklığıyla tüm çıplaklığıyla.. Ama aynı zamanda tüm ihtişamıyla! Renklerin bile ihtişamı vardı bence ve ben bunu anlamayana sevgili demezdim.. Sevgili anlardı renkleri.. Seni bulurdu her renkte.. Kırmızı ona canlılığını hatırlatmalı mesela, fıkır fıkır kaynayan içini.. Pembeye baktığında Barbiesiyle oynayan küçük bir kızdaki masumiyeti görmeli sende.. Şefkatlenmeli içi.. Mavi mi, engin bir denizde beraber kaybolma duygusu yaratmalı mesela.. Yada masmavi gökyüzüne elele yerde uzanırken hayallenme isteği.. Beyaz huzur vermeil ona.. aşkınız kadar saf temiz.. Her bir renge bişi yazabilirim aslında.. Hepsini her tonunu anlamlandırabilirim ben..

Ama yapamayanlar? Onları napıcaz.. Bırakıp gitmeli miyiz acaba?

SAVAŞÇI BİR RUHUM BEN ASLINDA.. İstediğim içinde, sevdiğim içinde savaşırım.. Çabalarım.. Ama BOŞA KÜREK ÇEKECEK KADAR DA APTAL DEĞİLİM.. Daha da önemlisi olmamalıyım da..

Neden bu kadar zor oluyor ki.. Bende mi problem.. Ya da nerde sorun? Doğru zaman mı değil? Doğru yer mi değil? Doğru adam mı değil? Yada hepsi birden mi..

DOĞRU ZAMANDA DOĞRU YERDEKİ DOĞRU ADAM NERDESİNN????? Beni gelip neden group bulmuyosunn.. Sana sesleniyorum.. Duymuyo musun?????????

Fedakarlık / Umursamak ?!?

İnsan hep bir memnuniyetsizlik içerisinde aslında. Sevgilim olmadığında arkadaşlarımla istediğimi yapıyorum, ama içimde bir kısım buruk kalıyor, yanımda şöyle sımsıkı sarılıp gözlerimin içine bakan biri olsaydı diyorum.. Sevgilim olduğunda istediğim her yere kafama göre gidemediğim için bunalıyorum.. Ortası yok mu bunun..

Aslında bir yandan düşünüyorumda, sanırım benim problemim her an her istediğim olsun istiyorum..

Fedakarlık yapabilmek.. Olay burda bitiyor aslında, bu noktada.. Ama fedakarlığın dozunu ayarlamaya gelince, işte o en zoru. Ya çok fedakarlık yapıyor insan, kendinden veriyor; yada hiç yapmıyıp bağlanamıyor..

Aslında yaptığın fedakarlıklar bağlıyor birazda seni karşındakine.. Fedakarlık yapmadığım ilişkilerimi düşünüyorumda, hiç umurumda olamadı, hemende bitti.. Yaptıklarımda ise tam tersi,mükemmele götürmek için gösterilen maximum çaba.. E burda bir çelişki de yok değil hani.. Umursadığı için mi fedakarlık yapıyor insan, yoksa fedakarlık yaptığı için mi umursuyor.. Zor soru...

Bazen..

Bazen daha fazladır herşey.. Bir eşikten atlar insan..

Bazen İstanbul bile yetmiyormuş birine aşık olmaya:)..

Hayatımı karmaşıklaştırmalar Volume 1622.. Kendini zorlamak. Ama bağlanıp aşık olamamak.. OF:) Neler oluyor banaaaa..

Occupied by "LOVE"

Aşık olmak, sevmek... Ama nefes alamazcasına sevmek.. Hiçbir erkeği görmemek.. Aşkından gözü kör olmak.. Gözlerine bakamamak, kıyamazmışçasına.. Ama gözbebeklerine bakıp kaybolmak aynı zamanda derinliğinde.. Birde beraber yürümek olmalı tabi.. Sırf elini tutabilmek için sokaklarda amaçsızca dolaşmak.. Onun yanında gördüğün tanıdıklarını bile tanıyamamak seçememek.. O varken geri kalan dünyanın flulaşması..

Nasıl bir duygu ki o, her akşam onla uyumak istemek, sabah ilk görüntünün o olmasını düşlemek..

Elele yürümek İstiklalde.. Hisar'da upuzuunn bir kahvaltı yapmak.. Martılara bakmak gözlerini alamazcasına.. Geçen her gemide senle onu hayal etmek.. Bir de dondurma var tabi :) bir elinde aşkın, bir elinde o anda sana dünyanın en tatlı dondurması gelen dondurma.. Yürüyceksin elele Hisar'dan Bebek'e.. Geçen her gemiye esen her rüzgara meydan okurcasına.. İlk bulduğun boş bankta duraksayıp bir anda oturcaksın.. Ama güzel bir sigarasız olmaz tabi:).. Yakıcaksın sigaranı, bir yanında aşkın.. Boğaz'ın o eşsiz güzelliği içinde kaybolucaksın..

Sonra bir anda heyecanlanacaksın.. Herşeyi onla paylaşma isteğini sözcüklerde boğucaksın.. Herşeyi anlatıcaksın, sanki onunla paylaşmadığında anlamsız kalıcakmış gibi.. Aynı çocukluk hatıranı üçüncü kez anlatıcaksın belki, ama o dinlicek ilk kez dinlermişçesine..Yorum yapıcak hiç yorulmadan her cümlene.. Öyle bir aşık olucakki sana, sözcüklerinin içinde kaybolucak.. La Fontaine'den masal gibi dinlicek anlattıklarını, en sevdiği şarkıcının sesinden bile güzel gelicek sesin.. Sonra sen konuşurken bir anda bir farklı bakıcak sana.. "çok tatlısın.." diyecek ve bir öpücük kondurucak yanağına.. sonra "devam et bebeğim,dinliyorum" diyecek.. Sonra sen anlatmaya devam ediceksin, daha bir şevkle, daha bir aşkla.. İçinde kelebekler kıpırdanıcak.. "Evet" diyceksin.. "İşte bu!!".. Ve sana bunu sıklıkla söyletebilecek.. Her bunu söylediğinde tekrar aşık olucaksın..

Bunları yaşamak varken asla daha azı ile yetinmiyeceksin bu hayatta.. Nefessiz kalırcasına Aşık olucaksın.. Karşılık aldığın, hakettiğini sana hissettirdiği her anda daha da çok aşık olucaksın.. Artan bir grafikle katlanan bir denklemle.. Limit sonsuza giderken Aşık olucaksın:)).....!!!!!!!!!