İnsanın yaşadıklarının üzerinde bıraktığı izlerden en kötüsü korkularıdır. Her bir yaşanmışlık bir tecrübe getirir evet. Ama "tecrübeli" sayılmak için ne kadar tecrübelenmek gerekir? Zaman geçmesi yeterli midir, yoksa zamanın değil yaşadıklarının mı rolü büyüktür tecrübelenme levelında? Zaman armutları olgunlaştırır, insanları değil.. Peki ne kadar tecrübe insanı olgunlaştırmaya yeter??
Yaşadıklarından bir ders çıkarmadıkça, aynı döngüyü tekrar tekrar yaşar insan karma felsefesine göre.. Bu yüzdendir ki Farkındalık yaşamımda en çok çabaladığım olgudur.. Farkında yaşıyım, ders alıyım ki; boşa gitmesin yaşanmışlıklar ve tecrübeleniyim. Tecrübeleniyim ki aynı döngüyü tekrar yaşamıyım.. Ne kadar başarılı olduğum kendimi içine soktuğum durumlar düşünülürse baya bi tartışmaya açık :)
24 yaşımdayım, ve bu yaşıma kadar hiç korkusuz yaşadım ben hep.. Ne istiyosam onu yaşadım, neyin doğruluğuna inandıysam arkasından gittim, her zaman her seçimimi de kendim yaptım.. Başardığım, başaramadığım herşeyin tek sorumlusu ben oldum ve tüm bunların yükünü de kendi omuzlarımda taşıdım.. Belki de korkusuz olmamak gerekiyordu? Daha temkinli daha emin adımlarla ilerlemek.. Bunu mu göstermek istedi tanrı bana? 2012'ye dönüp baktığımda; yanlış kararlarımı dizsem burdan Bodrum'a yol olur derecesinde.. Bende bıraktığı en büyük izi de korku sanırım..
Hislerimden korkuyorum.. daha da çok hissettireceklerimden.. Yakınlaşmaya korkuyorum.. ama uzak durmaya da..
"We met for a reason.. Either you're a blessing, or a lesson.."
Cesaretimi yeniden bulmam dileğiyle...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder