İnsan hep bir memnuniyetsizlik içerisinde aslında. Sevgilim olmadığında arkadaşlarımla istediğimi yapıyorum, ama içimde bir kısım buruk kalıyor, yanımda şöyle sımsıkı sarılıp gözlerimin içine bakan biri olsaydı diyorum.. Sevgilim olduğunda istediğim her yere kafama göre gidemediğim için bunalıyorum.. Ortası yok mu bunun..
Aslında bir yandan düşünüyorumda, sanırım benim problemim her an her istediğim olsun istiyorum..
Fedakarlık yapabilmek.. Olay burda bitiyor aslında, bu noktada.. Ama fedakarlığın dozunu ayarlamaya gelince, işte o en zoru. Ya çok fedakarlık yapıyor insan, kendinden veriyor; yada hiç yapmıyıp bağlanamıyor..
Aslında yaptığın fedakarlıklar bağlıyor birazda seni karşındakine.. Fedakarlık yapmadığım ilişkilerimi düşünüyorumda, hiç umurumda olamadı, hemende bitti.. Yaptıklarımda ise tam tersi,mükemmele götürmek için gösterilen maximum çaba.. E burda bir çelişki de yok değil hani.. Umursadığı için mi fedakarlık yapıyor insan, yoksa fedakarlık yaptığı için mi umursuyor.. Zor soru...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder